فايده رسانيدن آنچه بسپارد مرا در آن أرادت تو ؟ وچگونه باشد مرا به محافظت از گناه مادامى كه درنيابد مرا در آن لطف تو ؟ بار خدايا ! تو دلالت كردى مرا بر سؤال كردن بهشت پيش از شناختن آن . پس روى آورد نفس از پس شناختن بر سؤال كردن خود . آيا تو دلالت كنى بر نيكى خويش سائلان را ، پس منع كنى ايشان را عطا وحال آنكه تو ستوده‌اى در هر چه مىكنى آن را اى خداوند بزرگى ! بار خدايا ! اگر من نيستم أهل آنچه اميد مىدارم از رحمت تو ، تو أهل آنى كه كرم وبخشش كنى بر گنهكاران به فضل با وسعت تو . بار خدايا ! اگر آن است كه گناه من مرا بترسانيد ، بدرستى كه نيكى گمان من به تو مرا أيمن گردانيد . بار خدايا ! گويى كه به نفس خود ايستاده‌ام در پيش تو وحال آنكه گمراه كرد أو را نيكى اعتماد كردنش بر تو ، پس كردى به من آنچه مناسب حال توست وپوشيدى مرا به عفو خود . بار خدايا ! چه مشتاقم به ملاقاة تو وچه عظيم است اميد من به جزاى تو وتو آن صاحب كرمى كه نااميد نشود به پيش تو اميد اميدواران وباطل نشود نزديك تو اشتياق مشتاقان . بار خدايا ! اگر نزديك گشته است اجل من ونزديك نمىسازد مرا به تو عمل من ، پس بدرستى گردانيدم معترف شدن را به گناه به سوى تو وسيله‌هاى علّتهاى خود . بار خدايا ! اگر عفو كنى ، پس كيست سزاوارتر از تو به آن ؛ واگر عذاب كنى ، پس كيست عادلتر در حكم كردن از تو آنجا ؟ ! بار خدايا ! بدرستى كه من جور كردم بر نفس خويش در نظر كردن براي